Rozdział 1

-Ile masz lat?- Zaskoczona takim pytaniem spojrzałam na sierżanta.
-15. Dlaczego pan pyta?
-ciekawe...- zamyślił się sierżant, ignorując moje pytanie.
-co według pana jest takie ciekawe?
-Co?
-Co. Jest. Takie. Ciekawe. Przeliterować czy już pan zrozumiał?- Sierżant posłał mi piorunujące spojrzenie.
-Jesteś w idealnym wieku...
-Żeby zabijać sąsiadów?  Nabija się pan ze mnie?!- Uśmiechnął się do mnie. 
-później ci powiem. - I wyszedł.
                             ***       
Nienawidze tego pokoju do którego mnie przyprowadzili. Nienawidze tego jedzenia. Nienawidze całego świata.  Mogłam zostawic sąsiada tylko      nieprzytomnego, wtedy bym przynajmniej była w domu. -dzień dobry- przywitał się sierżant.
-Nie taki dobry- odparlam jak codzień od tygodnia.
-Jesteś pewna? Dziś ci powiem.
-Mam się cieszyć?
-Fajnie by było.
-Jeej.-odparlam bez śladu radości. -może być?-Sierżant tylko przewrócił oczami.
-Niech ci będzie.
-No więc..?
-Co?
-Jajko- zaczynałam się irytować- Co chciał mi pan powiedzieć?
-A, no tak- mówił pocierając kark.- Jesteś w idealnym wieku, żeby zacząć się szkolić do tajnej organizacji rządowej zajmującej się sprawami paranormalnymi -zastanawiałam się kiedy powie, że to żart, ale on czekał tylko na moją reakcje.
-Pan żartuje.
-No właśnie o to chodzi, że nie.  Jestem Zbieraczem. To znaczy też jestem z tej organizacji, rekrutuje osoby w twoim wieku, które sie czymś wyróżniły. Myślałaś, że osiemnasto latek może mieć taki wysoki stopień?- siedziałam z otwartymi ustami i się na niego patrzyłam.
-Masz 18 lat?- tym razem on otworzył usta.  
-Ja ci przekazuje najbardziej strzeżone informacje w europie, co tam w europie, na świecie! A ty się dziwisz, że mam 18 lat?-       wpatrywaliśmy się w siebie z niedowierzeniem, po jakimś czasie się odezwałam .
- A wyjdę stąd jak się nie zgodzę? 
-Obawiam się, że nie.
- No to w takim razie idę z tobą.- Rozpromienił się.
-Naprawdę?
-Nie, na niby. To kiedy idziemy?